﻿<title_newspaper="Sztandar Młodych">
<title_article="O wskrzeszaniu imperializmu niemieckiego">
<author_1=”Aleksander Michalski”>
<author_2=””>
<language=”pl”>
<style=”press”>
<year="1951">
<month="10">
<date=”1951-10-19”>
<period=”d”>
<status=”1_obieg”>
<support=”paper”>
Umowy poczdamskie zobowiązywały mocarstwa okupacyjne do usunięcia (demontażu) z terenu Niemiec fabryk zbrojeniowych oraz do przeprowadzenia tzw. dekartelizacji, to jest rozwiązania monopoli. Imperialiści z USA wykorzystali ustawy dekartelizacyjne właśnie dla jeszcze większego utrwalenia pozycji koncernów i przystosowania ich do struktury własnych monopoli. Niektóre koła przemysłowe W. Brytanii, zwłaszcza w pierwszym okresie powojennym, przewidując późniejszy rozwój wypadków, w obawie przed konkurencją niemiecką dążyły do usunięcia niektórych niewygodnych dla siebie gałęzi przemysłowych w Niemczech Zachodnich. Potężniejszy imperialista zadecydował jednak inaczej. Charakterystyczne są w związku z tym wynurzenia, jakie uczynił zmarły minister spraw zagranicznych W. Brytanii, Bevin, podczas sesji Izby Gmin, w dniu 22 lipca 1949 r.:
"W Moskwie złożyłem przyrzeczenie, którego nie mogłem dotrzymać — i to mają mi Rosjanie za złe. Wówczas powiedziałem, że w lipcu 1948 r. zakończony zostanie demontaż wszystkich zakładów zbrojeniowych kategorii I. Uczyniłem wszystko, co było w mojej mocy, by dotrzymać zobowiązania, ale nasi alianci stwarzali mi ogromne trudności." Na zapytanie kto czynił przeszkody, Bevin odparł: "Amerykanie..."
W istocie rzeczy przemysł zachodnio-niemiecki od roku 1945 nie tylko nie uszczuplił swego stanu posiadania, lecz wprost przeciwnie zwiększył jeszcze swoją zdolność wytwórczą. Amerykański imperator w Niemczech Zachodnich, Mac Cloy, w sprawozdaniu z 31 grudnia 1950 r., mimo woli wyznał: "Niemcy Zachodnie są ciągle jeszcze głównym dostawcą wielu ważnych pod względem strategicznym materiałów chemicznych."
A jak do tego doszło, że państwo Adenauera-Mac Cloya zajmuje "ciągle jeszcze" tak poczesne miejsce na liście dostawców śmierci? Sprawozdanie amerykańskiej komisji parlamentarnej, tzw. Kilgore Committee notuje usiłowania byłego kierownika wydziału gospodarczego amerykańskich władz okupacyjnych w Niemczech, generała Drapera (tego z Dillon Read Bank), który starał się utrzymać w stanie nietkniętym fabryki chemiczne potężnego koncernu IG Farben, a zwłaszcza zakłady przeznaczone do produkcji gazu trującego.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>